حبیبتی
بقلم رمضان بر
حبیبتی
إستقبلی العود بالاحضان إن شیئتی او اعتلی
قطعی ما تبقی من وصل ولغرس اللقی قتلی
تعالی کابری إبتعدی إمتطی العند اهملی
داوینی من هذا الحب
تلاهی وابنی السدود وللهجر رتلی
تباهی بعذابی
اختفی عن عینای خلف الضباب
صمی اذنیکی تسمع عتاب
اصتعی لوجودک الف سراب
اطلقی علی هذا القلب رصاصه الرحمه
علی ضجیجی تسمعنی بصمت
ولألأ سقطت من عینیها لنفسی عاتبت
بهمس خافت تحدثت
انت من ملکت الروح والنفس
حب یومی وغدی وامس
وان تعالیت علی الدنیا
فأنت من توجتنی ملکۀ نساء الانس
واحضانی وکل وجودی فی انتظارک
آه حبیبی غبت انت ملئت یئس
استقبلی عودتی بالاحضان إن شیئتی او الاحضان
ذوبینی فی هذا الوجدان
امهلنی بضع ثوان
عادت بنور فیها سبحان الرحمن
وروایح عطر ملئت المکان
واخبرتنی کیف اللفی
وشعرت بالامان
بقلم
رمضان بر
