سيدتى ..
من اعطاك مفتاحى ..
من سمح لك بالسفر فى اعماقى ..
اى تعاويز من سحر مكنتك من اقتحام اسوارى ..
و هل انا وانت فعلا قبل الخلق كنا نحيا سويا ..
و انك مازالت تستكملين رسمك فى اعماقى ..
حتى صرتى تشاركينى الحلم والوساده ..
فاراك فى الظلام مصباحى وقمرى ..
وفى النهار شمسى وظلى ..
بل اراك على السطر حرفى وهمسى ..
بل وحدك من تسكن هناك فى القلب النابض ..
خلف عظام صدرى ..
فيطيب لى مراوغه طيفك باحساسى..
ومداعبتك بقلمى وحرفى ..
والرقص معك فوق الموج ورمال الشاطىء ..
لنمارس سويا براءه الاطفال ..
وشقاوه وتمرد المراهقين ..
نلهو سويا حتى يبللنا الندى والمطر ..
فتختبئين بسرعه فى وريدى ..
فتمنحينى كثيرا من الشباب والتحدى ..
فاعود احبك من جديد .. 
تغريده عشق احمد بيومى