(علام يبتسمان) (عمرو أنور)
فاليل طويل , والقلب يئن من جرح أليم,
والفؤاد مدين لنفسى بإعتذار جميل,
أصابتنى بعينيها, وجرحتنى بشفتيها,
وقضى علىً الغدر, وباتت نفسى رهينة للظنون,
علام يبتسمان,
فأنا مهزوم, والقلب من حبها مكلوم, والشمس تتوارى فى كسوف ,
فاضت السماء بدمع حزين, وبدا البرق لعين, وصرخ الرعد فى جنون,
علام يبتسمان,
النفس تعيش فى ألم مكتوم, والفؤاد حزين,
وأنا فى حيرة من قلب بها مفتون,
ولازالت هى والقمر يبتسمان,
