شمسك
وشمسك لسه هربانه 
بتدارى 
مش قادره 
تواجه زيف 
مشاعر 
تحرق البسمه
على خدك 
تسيل أوجاع
تصب مرار 
فى حلق النهر
تنادى ع السما الصافيه
هواكى 
لما أصبح طيف
بيسبح 
فى حدود ضيك
فيغرق 
فى دموع القهر
ونهر كبير 
مهوش قادر
يكون مرسىّ لأحلامك
على بابك 
سنين العمر مخنوقه
بزور مبدوره على أرضك 
تصون عرضك
فى عرضك 
داوى أحشائك
من البزره 
اللى معطوبه
فطوبى 
للى يوم صانك 
وطوبه
فى وش مين خانك
يا مانحه الكل إحسانك
وجامعه
من البشر حسنات
نهارك 
مهما طال غيمه
يزقزق ب الادان عصفور
وصبحك عمره ليلة ما مات
منصور عبد المقصود