عدّت سنين
(قصيدة فى ذكرى والدتى رحمة الله عليها وعلى أمواتنا وأموات المسلمين )
××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
عدّت سنين والقلم
معرِفش يكتب غير أنين
كل الحروف رسمت سؤال
يصرخ يقول : هو أنتِ فين ؟
طال الغيابْ
بحر العذابْ
أنا عشت فيه طول السنين
بشتاق لصورتك
بشتاق لحضنك
بشتاق لصورتى ف العينين
بشتاق لحضن القلب الأبيض
والطّيابه والحنين
والوداد الّلى ف كلامِك
والدفا جوّه الإيدين
كنت فاكر يوم م تمشى
تمشى ويّاكِ الحياه
يومها قالوا الكلمه عيبه
أنتَ بتعاند الإله ؟
قلت والله ما قصدى
وابتهلت ف الصلاه
وارتجيت المولى يغفر
إنْ كلمه فلتت من شفاه
بس هيه يا ناس قولولى
فيها حاجه إن قلت آه !!!
فيها حاجه ان يوم مشاعرى
حنّت حنين الذكريات
وافتكرت فى لحظه أمّى
واتخنقت من السّكات
واندفع شلاّل مشاعر
يجرى يحكى عن الّلى فات
ولا هوّ يا ناس قولولى
الحنين التانى مات ؟ !!
أمّى دى كانت حكايه
يحكى عنها الموجودين
طِيبه زايده وقلب آيه
يعنى فرحه ف العينين
ماهىْ مش زرعة زمانّا
دى زرع جيل الطيبين
الّلى تمسح دمعه سايله
وف سلامها حنين دفين
يعنى أيه إنك تلاقى
لحظه فيها مش سعيد ؟
يعنى دنيا مش عاوزها
والقلوب صبحت حديد
يوم ما فوتّينى يا أمّى
فاتنى دمّى م الوريد
واتّرميت جوّه البلايا
واتّفرض أصبح وحيد
والوحوش النايمه صحْيتْ
والرماد راجع يقيد
إنتِ فين يام الطيابه
قلبى ضاع منه الأمان
واتحرمت من ابتسامتك
واتحرمت من الحنان
ما فى مرّه نسيت يا أمّى
ولاّ قلبى فى مرّه خان
مهما عدّى العمر كله
مش هعيش غير ع الّلى كان ،،،
بقلم / إبراهيم فهمى المحامى