ليت الورق يقرى وش اللي كتب فيـه
و ليت القلم يدري وش اللي جرى به
إن كان ما تمسي فـصدري مشاريه
ولا أتضايق لـو تضيـق الرحابـه
واصوتي اللي عجزت الناس توحيه
غريب يوم أصوات غيـري تشابـه
البيت بيتـك و المـواري مواريـه
لكن كبرت و لا كبـر معـك بابـه
و الناي لو نقض جروحك بـأغانيه
جـروح غيـرك نقضتهـا ربابـه
ما هو يتيم إن كنت أنا اللي مغنيـه
ولا هو فقير إن كان جرحي زهابـه
و الغايب اللي يغري الشعر طاريـه
ما قـل قـدره لـو يطَـول غيابـه
كم لي و أنا أحث القصايـد تخليـه
حتى تلاشت رغبتـي فـي الكتابـه
و الشعر لو يفقد حروفه و أساميـه
مدري وش اللـي بعدهـا ينبغابـه
إحترت بين أعتب عليه و أراضيـه
أخاف لا يجـرح رضـاه بـعتابـه
أحيان أقول إبيه وأحيان ما أبيه
إلاّ أبيـه و لـو يبـي لـي عذابـه
يـاللي تجونه دامني ما أقدر آجيـه
وصوا ذهابه لا يشـح بــ إيابـه
و قولو له إني من كثر ماني أغليه
أشرب سرابه و أرتوي من سرابـه
و على كثر ما أنسى إذا قلت ناسيـه
دار الزمان و جاب عشقه و جابـه
حنّيت لأيامه وضحكـت لياليـه
قبله و بعـده كـل وقتـي رتابـه
إن لمت قلبـي عاقبتنـي محانيـه
وإن قلت أبرضا عز نفسـي رقابـه
البارحه كنت أكسر الروح و أنهيـه
كان الورق أرض و عيوني سحابـه
زرعت ماأحبه ولاعـاد لـي فيـه
و جنيت أحبـه لـو يطـول غيابـه

