*الكابوس*
وهى نايمه
مبعتره شعرها فوق السرير
فى قلب سراحنها الكتير
شافت خيال جاى من بعيد
بيمد او بتمد ايد
محتاره فيه
هو حزين وللا سعيد
جواها خوف
يتشد من بين الكفوف
شافت ثعالب فى الامام
فتحت مخالب التهام
وتقدمت وتكلمت
فى كل حاجه علمت
الرأفه هربت مالضمير
والرجفة كانت فى الزفير
الوضع بقى مؤلم خطير
ووليد تليح فى قلب نار
هو كده يبقى ميلاد او احتضار ؟
الدنيا بقا لونها السمار
مغزوله على عرق الجبين
مسحة انين
ودمعه فى عيون الغلابه
الطيبين
ف الوش مرسوم كرمشة
خط السنين
وعلى الوشوش
شافت هاموش
الوانه مالكون البعيد
عمال يبخ فى نار تقيد
ويسمموا الدم الجديد
وكمان ايادى متكتفه
عليها سور ومين يحوش
مشيت كمان وسط البلد
شافت ولد
مفرود وراسم عالجدار
صورة خضار
شمس وسمار
دم فى جسد
طبال وعينو جمرنار
وبنت فى ريعان الشباب
صابها الضباب
شالها يجرجر فى التراب
لكن ايديها ملونين
لون العجين
لساها عايشا فى السراب
عمال بتنظر للسحاب
هو انا هفضل كده
شايفا العذاب؟
والشيخ ايهاب
موهوب بيوهب للى عاب
يلبّس المحتاج شراب
يدارى بيه لون القشف
سعار وقايد فى الفوس
وسوس ينخرب فالدروس
وقبل مايطل النهار
والخلق فى الشارع تدوس
سمعت ولدها يقول لها
يا امى فوووووقى
من الكابووس
*******
عبدالله ابو النجا
..المنشورات الأقدم
