بوح. المحب
،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،.،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،
،،،...،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،
البوح بوحى والبكاء بكائى
لاتسالى غن علتى ودوائى
مابين وهمى وطيف بالرؤى
كم عشت يوما داعيابشفائى
لكن عدوت ولم يعدبى حيلة
الا.ركام حطام ممسكابردائى
وابوح ازهوبالامى واذكرها
وىئن صدرى وينطوى وجدانى
الملم الاوراق من غبرالثرى
حتى تلاشت بالثرى اهوائى
والناس بالصمت ينظرون لعلة
صارواجميعا كانهم اعدائى
من منكم يشفى جراحاباعينى
خارالقوام تناثرت اشلائى
ياقومى انى بالحياة معذب
بالجسدوالرووح تاه منى لقائى
والروح من وجدها بالصدق قائلة
ساهيم اسبح فى ربوع سمائى
فماهويت بسكنى الكل راغبها
،وبالانامل يعددوا اخطائى
لكن فلب الفضا امسى براودنى
جلت السحاب ساحتمى بسمائى
وابوح للارواح يجمعنى بها
عشق قديم بات فى احشائى
قل الوفاء ولم يعد لى رغبة
غير البكاء بلسما لشقائى
فالروح ترنو غروباحين اطلبها
طلبت هيامالنرتقى بسمائى