هاكتب لك يا مصر
هاكتب لك يا مصر كلامى
ويغنى الزمن قدامى
وتقول الورود الحانى
والقمح ينور تانى
فى وسط الغيطان
هاكتب لك لاجل الرضيع يتكلم
وينادى يقول بتالم
من نبح الرصاص بتالم
وايه ذنب القلوب تتالم
م الدم اللى صار انهار
هاكتب لك عشان الصبايا البكر
محتاره وقاتلها الفكر
من قسوة دعاة الفكر
قتلونا ف كل نهار
هاكتب لك عشان الام
مجروحه وشايله الهم
ودموعها بتملا الكم
على حلم مات ف نهار
على ولدى اللى راح ولا جاشى
على حلمى اللى ما ستناشى
خده موج الغدار الماشى
ولاسلم ساعتها عليا
هاكتب لك كمان هاكتب لك
انتى امى وكمان انا ابنك
متعشم لليله ف حضنك
تاخدينى تضمى عليا
هاكتب لك عشان انا عاشقك
من صغيرى بدندن حلمك
وان مره قاسيتى عليا
راح انسى القساوه واقابلك
راح اقابلك ف وسط النور
واغنى على الارغول
وان طال القسا راح اقول
ف غرامك دا كله يهون
ما انتى امى وكمان انا ابنك
هاكتبلك كلام وكلام
يقراه الامام ف اذان
يتغنى كما الموال
هاكتب لك يا مصر
رفيق القلم
سيد صميده
