بنضحك   من   كتر   الدموع   اللي   خنقانا
بنضحك  من  كتر  الٱحزان  اللي   محوطانا
بنضحك من دنيا منعرفش فكرانا  ولانسيانا
ليه  حالنا   معدش   يصر   عدو   ولا حبيب
ليه كل منقول الشمس هتطلع  الليل   يغيب
ليه  حاسين  اننا  عايشين   ف عالم   غريب
عالم مش مننا ولا يخصنا  همومه   مغرقاانا
ليه   الشريف   معدش  له  ثمن   ولا    قيمه
وليه  اللي  بيسرقنا  سكته   عدله    وسليمه
كنا   فكرنها   حاله    كنا      فكرنها     غيمه
اتاري    البحر    نشف     والدنيا       خربانه
الناس  تعبت  ونهارت  وماشيه  تكلم  نفسها
ولالقيه حد ياخد بإديها ولا لقيه  حد يحسها
ولا لقيه حد  يصبرها  ولا حد  بالقوه  يمدها
متشوقين  للحظة  فرح    ف ارض  عطشانه
كل يوم بتتروي بدموع  الغلابه   والشقيانين
كل يوم بتنبت اهات بين ضلوع  المحرومين
لما  صرخت  الجنين  زلزلت نبض  الطواحين
لكن  قلوب  البشر  لسه  متحجره   وعصيانه
والظروف دي بتولد اطفال شوارع ومجرمين
بتولد  فسده  ومرتشين  ونصابين  ومدمنين
بتولد    قلوب   ميته    وعقول      متخلفين
ميعرفوش  ربنا  معندهمش   مله ولا  دياانه
واحنا  محتاجين  نبني  انسان  ياامه نعسان
مش محتاجين نبني  متشرد  واسره  هلكانه
بقلمى// صابر الطوخى