اصل الحكايه
بقلم محمد البلاط
رقاصه جت حينا فى فرح عشان يظهر
ومعاها فنان يقول فى كلام نفسه كمان يظهر
والنغمه عالية ولا عدش للكلام مظهر
فضل المهاتى يهاتى على نغمه ومظهر
سبنا المهاتى يهاتى وللرقاصه بننظر
ايه الحكايه يا زمن امانه تحكيلنا
الفن كان محترم ايه اللى جرالنا
عجز احترام القلم ولا احنا اللى مررنا
وصبحت عقولنا فى عدم والهلس سطرنا
واللى بيقراء بغشم مفهمش افكارنا
ايه الحكايه يا زمن امانه تحكيلنا
رقاصه صبحت هرم
وسن القلم اتخرم ولاعدش ليه معنى
الحرف كان محترم بتلازمه المغنى
تسمع اصول ومعانى وليها تدندن
زرع الشيطان اشجار طرحة ثمر دندن
والمغنى صوتها على والحرف ادندن
دخل المجال رقاصه بوسطها تدندن
الكل ساب الكلام ولوسطها ادندن
ضاع الكلام فى كلام واللى بقى دندن
ليه يا زمن الصفا وليت وتاركنا
بين حرف جيه من عدم وحرف شتتنا
بين بيت وبيت وبيت غريب عن بيتنا
فيه اللى قل الادب وحروفه اذتنا
وحروف ليها العجب والعيب فى صنعتنا
مسمار منا سقط واهى عجله مشيتنا
والعبره فى اللى يدندن ويلم لمتنا
على كل نغمه بنرقص ما الرقص شغلتنا
زمن العجب يا زمن راح الزمن من زمن
وجيت يا زمن بزمن للفكر شتتنا
يتهز عودنا بدندن من غير مانفكر
حروف على الحيط وشكلها يعكر
والفن المحترم ببانه بتتسكر
من الكذ ب عملوا هرم عزفولوا على المظهر
والحكم صبح بالعين وللكل بيظهر
رقاصه للحرف والحرف صبح منظر
سكن خلاص الجرف ولا عدش بيظهر
اصل الحكايه رقاصه ومظهر
