0000 وانا ف الطريق 00000
لاول مره اشوف عيون بتتالم
لاول مره احس الحزن يتكلم
لاول مره اشوف الجرح بيعلم
ف قلب ضعيف ولا استسلم
على الطريق مشيت ياما
لقينى بروح ف دوامه
لاول مره دموع عينى
من غير كلام بتتكلم
لمحتها قاعده والاحزان مصاحبها
بتبكى دموع وكل الدنيا جرحها
سالتها ليه دموع العين
وحزنك ده اداويه فين
قوليلى انتى جايه منين
وهى ساكته ما تتكلم
قالتلى عمرى ده خساره
وايامى فيها مراره
روحى منى مفرقانى
والاحزان مصاحبتنى
وكل ما شوقى يغلبنى
وكل ما حزنى يتعبنى
اروح ع المدفن اللى يوم ساعه
اروح ع المقبر ده بتاعه
وانادى عليه الاقى عينيه
ترد عليا يا امايا
بشوفك قاعده ويايا
وصوته الحلو مونسنى
وجوه القبر يحروسنى
ويحكيلى واحيله
وافضل قاعده بناديله
ياروح امك اه يا ضنايا
ده حزنى وهمى اهوه معايا
هجرت حياتى من بعدك
ومش قادره على بوعدك
ده ابنى لسه ف شبابه
وكل الدنيا احبابه
لكن قدره خده منى
وقالى اوعى تستنى
يجيلك يوم يدق الباب
هتعيشى ف امل كداب
ده ابن الموت ما يرجعشى
تنادى عليه ما يسمعيشى
خلاص خلصت بقه ايامى
خلاص رح اشوفه ف منامى
انا ام الولد ياناس
انا ام الدهب والماس
انا اتخطفت روحى منى
دموع عينى بقت حراس
وكل ما ولدى يوحشنى
ابوس هنال على القمره
واجى ابكى للشجره
واسالها صديقك فين
ترد عليه وتقولى
وتبكى وسمعها تقول الاه
دى دنيا والدوام لله
بكيت والدمع كاوانى
بكيت من كتر احزانى
مشيت والدمعه ملكانى
اقول يارب صبرها
وع الفراق ده قدرها
الام مش كلمه ف سطور
ولا اسم بنقوله ف الطابور
لما تفتح الزهور
لما تغرد الطيور
تلاقى حضن لك يضم
ترسم بفرحه قلب ام
بقلم / مياده عبد العزيز
