قصيدة {أصحى يابلد} الشاعر الراقى كمال كرباش

مهياش لحظه
كده وتعدى
وكام كلمه
حانتكلم كده بيها
ادى الناس
ماشيه مﻻحظه
الحاله اللى بقت
البلد فيها
وبتسأل عن احوالها
تقول مالها
وآدى الواحد
خرج قوله
وتعبيره
واحساسه
كده بيقوله
يا بكره ايه مخبى
ده الواحد وضميره
الكل نفسه يعرف
عن السبب وتفسيره
ماتيجى اخدك من ايدك
وناخد لنا جوووووله
نبص فى الشوارع
ندور عن الناس
المسئوله
ونقول
يا مرور بيكى نبدأ
وناخد الجوله اﻻولى
شوارعك
ليه مهيش فاضيه
وارصفتك ليه مشغوله
وﻻ تعرف ده ناس راكنه
واﻻ دى سواقين مسطوله
ادور اشوف كده شرطى
يكون له كده هيبه
يا عم دى حاجة تكسف
بﻻ وكسه بﻻ خيبه
ما اهو فعﻻ
ده لو واقف
كده بقيمته
وكام واحد
كمان جنبه
تكون وقوفتهم دايمه
لكن تحس انها سايبه
وكام واحد فارد صيته
عامل نفسه
كده ريس
ويقولك ماسك الكارته
عرفتوه اللى قصدته
دى لسه الجوله كبيره
ده شارع ده
واﻻ سويقه
وناس سارقه
كهاربها
وفارد لها
كام فرشه
وﻻ عايزه
كمان تمشى
وفاكرها
كده بطوله
ويقولك
سيبنى استرزق
ده الناس
مش فاضيه
وعنى بقت مشغوله
ﻻهئ حاسه
بشكاوئ
وﻻ حست
كمان بئ
وفاكره نفسها مسئوله
ده مولد
والكل زايط فئ
وحاتيجى علئ تتشطر
قبل ماتيجى تحاسبنى
ابدأ انت
الخطوه اﻻولى
بصراحه احترت من قوله
وما عرفت اشوف
معاه سكه
وحسيت
بصدق اللى بيقوله
شوفوله ياعالم حته
عشان الشوارع
كده تنضف
من الزباله اللى فيها
ماأهى خارجه
من بيوتنا
واحنا اللى بنرميها
وتﻻقى هناواحده
عماله تدور كده فيها
مناظر فعﻻ موجوده
لناس فقيره مش ﻻقيه
المنظر ده كده يرضى
ما حد يفهمنى برضه
مش ده ناس محتاجه
وعنها الدوله مسئوله
لما يوم تمرض
ندبر لها عﻻجها
مش الدوله بيهم
مكفوله
حد بيسمع صرختهم
او طبطب على كتفه
خلوه يحس بأنه
انسان عايش
وأن له كرامته
يادنيا حنئ
على الغلبان
ما تﻻقى حد بطيبته
ده لو دعى الرحمن
ربك حا يستجاب له