للمتألق / أحمد بيــــــــومي " تغريدة عشق طويلة "

موش زى باقى الناس بالايدين ..
نطقت بصعوبه وانا بترعش ..
وكانى واقف فى عز طوبه من غير هدوم ..
اهلا يا افندم مرحبا اسكندريه منوره ..
فاجئتنى ومدت ايديها تسلم عليا ..ولما لمستها ..
حسيت كانى مسكت كهربا ..
وبسرعه ايدى الى زى الثلج دابت ..
من لمسه ايديها وكفها ..
وضحكنا سوا من اللخبطه ..
وكاننا كنا بنقرا كلام موجود فى العيون ..
بس الحروف كانت متشخبطه ..
ويومها اتكلمنا كثير ..
وبرفانها ساب هدومها واحتل انفى للابد ..
وعند الفراق حضنتها..
بس فى خيالى طبعا من غير ما اقرب منها ..
ولما قالت مع السلامه مسمعتهاش ..
لكنها اختفت زى القمر ما بيختفى خلف الغيوم من غير نقاش ..
وغرقت انا فى العرق وفى الدموع ..
ولقيتنى نسيت نفسى خالص ..
وحتى نسيت ادفع للمتر الحساب ..
وبسرعه طلعت القلم اكتبلك اخر جواب ..
يا حبيبتى تصدقى انا الى بعد ما حسبتها ..
طلعت انا اللى غلطان فى الحساب .
اياك تصدقى ولا حرف من الى قرأتيه فى سكاتى ..
وفى صوتى اللى كان مليان زعل ..
وخرجت بسرعه للشارع الحزين ..
لسانى رافض ينقل كلام العاشقين ..
وكانه لسان عيل يتيم ..
واقف على ناصيه شارع بيبيع فل للسهرانين ..
ورغم مطر ديسمبر اللى بيغسل الشوارع والحيطان ..
عرفت امتى اسكندريه بتكون حزينه مؤلمه ..
لما اعيش فيها وحيد من غير حبيبتى الملهمه ..
وان البحر الكبير مبقاش زى الاول دوا للمجروحين ..
الا للى بيروحوا يزروه سوا ويكونوا بجد فرحانين ..
وان اللى يروحله من غير حبيبته يرجعه مليان حنين ..
ويمكن بجرح اكبر من اللى كان جاى يداويه ..
ومشيت كثير تحت المطر ..
فى شوارع اسكندريه الجميله الملهمه .. 
لقيتها من غيرك حبيبتى مظلمه ..
من غيرك انت ما تتسكن ولا يتشم فيها حتى الهوا ..
لانها ببساطه بتفقد سحرها وبيختفى منها الجمال ..
فبحس بضعفى الكبير وكانى صرت عجوز مصنوع من ازاز ..
من اى لمسه بينكسر ..
اخاف امشى فى الزحام ..
مخنوق كانى ازازه مليانه كلام ..
وبدون ما احس وصلت لبيتى علشان انام ..
ولكن ازاى انام وحتى السرير بقى ساقع قوى ..
زى ما يكون مصنوع من الرخام ..
فارجوك حبيبتى قربى منى قوى ..
ضمينى قوى من مكانك البعيد ..
بسرعه..ارجوك يمكن انام ..
اه نسيت اقولك تصبحى على خير بقى وسلام ..
تغريدة عشق طويله احمد بيومى